Kendimden korkuyorum

Bazen acılar olgunlaştırır insanı. Sabırdır bunun adı. Kan akmaz dışarıya. Dolaşır durur içeride. Bazen derin bir nefes alır insan, bazen de yutkunur dikenli bir kestane yutmuşçasına. Bazen de tahammülsüz kılar fazladan akacak bir damla kan ağır kayıplara yol açacağı için. Yaralanmaktan korktuğu için pençe atar kedi. Kendine bir daire çizer. Alanına girildiğinde tıslar. Kendime bir daire çiziyorum. alanıma girildiğinde tıslıyorum. Kedi gibiyim bazen. Güvenlik alanımın zedelendiğini hissettiğimde saldırıya geçiyorum. Kimi zaman sevenlerimi yaralıyorum, kimi zaman kendime batıyor pençelerim. Korku olmasa herşey daha kolay olacak. Yaşanmışlıklar güçlü mü kılıyor insanı yoksa korkuları besleyip zayıflatıyor mu beni? Bu aralar kabus görmüyorum. ama seni kaybetmek ölesiye korkuyorum. Avucumda kalbi atan bir kuş gibisin. Kaçmayasın diye çok sıkıyorum bazen. pençelerin elime batıyor. elim kanıyor. Kan sana bulaşıyor. Biz kirleniyoruz.